Prijs voor het meest Gentse gedicht! Vandaag kreeg ik in de Planet Group Arena de prijs voor het meest Gentse gedicht, uitgereikt door Erfgoedcel Gent, en dat uit de handen van niemand minder dan Peter Van Haelter ofte Perfesser Gensch himself. Het gedicht krijgt binnenkort ook een plek op een muur van het STAM - Stadsmuseum Gent. Trots is dus een understatement! De poëzie school deze keer in het vangen van de onvervalst pure Gentse (voetbal)ziel. Diep in mijn roots duiken dus, en daar de schuune, tegendroadse, melancholieke Gentenirre mee een herte van koekebruud opdiepen. Geboren in 't Uuzèt, getogen in Gent, een kind van de generatie die geen dialect meer mocht spreken, maar in het ABN moest worden opgevoed, heb ik nooit Gents gesproken, maar wel veel gehoord. Ik werkte ook lange tijd met hart en ziel aan het loket van de Dienst Toerisme, dat helpt natuurlijk ook. Schrijven in het Gents was iets waar ik al langere tijd mee speelde, de wedstrijd de Middenstip gaf me dus het ultieme z

In 2023 exposeerde kunstenaar Jan De Vliegher zijn Myriad Pursuits in het Museum van Deinze en de Leiestreek (Deinze).. De voluptueuze morsige gulheid van zijn werken, de schilderslust, levenskunst en de lichtvanger die van elk doek afdroop, bliezen me omver. Alles was overal tegelijkertijd, net zoals in film van the Daniels, ik kwam ogen te kort. Met het boek onder de arm verliet ik flabbergasted de expo. Bij het doorbladeren ervan onstonden spontane haiku's, of senryu's zo je wil. De dichtvorm die zich bij uitstek leent tot rake observaties, je ziet wat je ziet en het doet iets met je. Myriad Pursuits schoot kleurrijke knikkers af in mijn hoofd en zette de flipperkast aan het werk, dat was puur genieten. Haiku's bij Myriad Pursuits - Jan De Vliegher myriad pursuits perpetuum mobile artifex ludens __ de schilder vuurt aan knikkerspel van kleur en licht duizelingwekkend __ voetjes in het stof voluptueuze coupes toch schitteren ze __ stil op de steeltjes kristallen koor in de kast dorst

Bibberend kom ik de koele ruimte, lees: het vriesvak, van de buurtsuper uit. Blijkbaar zie ik er nog onderkoelder uit dan gewoonlijk, want een jonge twintiger roept door de hele winkel: "Kom hier dak u tegen mijne gilet trek. Ge zult het sebiet warmer hebben.” Jeugdige overmoed, mogelijk aangelengd met alcohol. Dezelfde tongval als ik, ik gun hem het voordeel van de twijfel. Aandoenlijk, denk ik stil in mijn hoofd. Ik wijs hem lachend doch fijntjes op het feit dat ik zijn moeder zou kunnen zijn. Hij aarzelt geen moment: " Dans les vieilles casseroles, on fait la meilleure soupe!" De overmoed van de jeugd. Toch net iets minder aandoenlijk deze keer. Geruisloos vouwt het speelbord zich open in mijn hoofd. Vijftigplus samoerai. Rayon droge voeding. Blik tomatenpulp in de hand. Hij zal het niet meer navertellen. Niemand noemt me een oude kookpot en komt er mee weg.

Het begon met twee lengtes baksteenslag en een herstelperiode van vijf dagen. Intussen volbrengt ze, zonder verpinken, drie maal per week vijfentwintig baantjes in het plaatselijke zwembad. Dat doet iets met een mens. Na zo’n zwemsessie, waant ze zich niets minder dan een Olympiër. Een bovennatuurlijke kalmte daalt op haar neer en begeleidt haar naar huis, ongeacht welke verblijdende taak haar daar wacht, als ze het geluk heeft dat het er maar één is. Door niets of niemand laat ze zich nog op stang jagen, denkt ze hardop, nog helemaal in de roes van het zwemmen. Terug thuis worstelt ze met de twintig identieke katers die haar beletten haar dekbed in fris gewassen Egyptisch katoen te stoppen. De scherpe nagelsporen in de dure stof negeert ze stoïcijns - dat krijg je dus, als farao's dieren een goddelijke status verlenen. Ja Toet, draai je maar om in je sarcofaag. Onverstoorbaar schudt ze het dekbed tot er zich een geëffend bed ontvouwt, een vijfsterrenhotel waardig. Haar krachtige, Olym

Gisteren kreeg ik een beeldje cadeau, een soort oermoeder met kind, een familiestuk, dat generaties overleefde. Het kreeg een ereplaats op de buffetkast onder de foto van mijn kinderen. Een snapshot van een warm moment op de gevoelige plaat vastgelegd, voor puberteiten en adolescentie het overnamen. Vannacht zijn mijn kinderen van de muur gevallen, zomaar pardoes op hun gezicht. Mijn op canvas geprinte zoon houdt er alvast een permanente verminking in zijn hals aan over. Ze hingen nochtans aan een wonderlijk zelfklevende spijker, een even grote hype als elektrische wagens die eigenlijk onblusbare bompakketten blijken te zijn en hormoon restitutie therapie, HRT voor de sisters. Aangeprezen als hét middel tegen overgangsklachten, zoals daar zijn, gewichtstoename, afnemende energie, angst en doemdenken, opduikende stugge kinharen, hart- en vaatziekten, osteoporose, opvliegers, droge ogen, huid en slijmvliezen (we houden dit bewust vaag, maar iedereen weet waarover het gaat), broos haar, d

Het privilege, of tirannie zo u wil, van de ochtendmens. Het feit dat mensen verschillende bioritmes hebben én daar zelf niet voor kiezen, zou intussen voor niemand meer een aha erlebnis moeten zijn. Toch houdt de samenleving er maar nauwelijks rekening mee. Wie het chronotype nachtuil heeft, moet het maar ontgelden. Ironisch genoeg plukken we van die verschillen wel massaal de vruchten. De student die de nachtshift voor zijn rekening neemt bij een niet nader genoemde grote autoconstructeur, de verpleegkundige in het woonzorgcentrum die jullie ouders ’s nachts geruststelt, de machinist die de late shift heeft gehad, de arbeiders die aan een recordtempo pakjes sorteren tegen het minimumloon, de hulpdiensten, de warme bakker op de hoek. Zij houden de boel draaiende terwijl de ochtendmensen zich gezapig in bed neervlijen voor een hele nacht welverdiende rust. In mijn dorp kun je er de (luidruchtige) klok op gelijkzetten: op dinsdagmorgen, om de twee weken, breekt bij het krieken van de da