Gisteren kreeg ik een beeldje cadeau, een soort oermoeder met kind, een familiestuk, dat generaties overleefde. Het kreeg een ereplaats op de buffetkast onder de foto van mijn kinderen. Een snapshot van een warm moment op de gevoelige plaat vastgelegd, voor puberteiten en adolescentie het overnamen. Vannacht zijn mijn kinderen van de muur gevallen, zomaar pardoes op hun gezicht. Mijn op canvas geprinte zoon houdt er alvast een permanente verminking in zijn hals aan over. Ze hingen nochtans aan een wonderlijk zelfklevende spijker, een even grote hype als elektrische wagens die eigenlijk onblusbare bompakketten blijken te zijn en hormoon restitutie therapie, HRT voor de sisters. Aangeprezen als hét middel tegen overgangsklachten, zoals daar zijn, gewichtstoename, afnemende energie, angst en doemdenken, opduikende stugge kinharen, hart- en vaatziekten, osteoporose, opvliegers, droge ogen, huid en slijmvliezen (we houden dit bewust vaag, maar iedereen weet waarover het gaat), broos haar, d

Het privilege, of tirannie zo u wil, van de ochtendmens. Het feit dat mensen verschillende bioritmes hebben én daar zelf niet voor kiezen, zou intussen voor niemand meer een aha erlebnis moeten zijn. Toch houdt de samenleving er maar nauwelijks rekening mee. Wie het chronotype nachtuil heeft, moet het maar ontgelden. Ironisch genoeg plukken we van die verschillen wel massaal de vruchten. De student die de nachtshift voor zijn rekening neemt bij een niet nader genoemde grote autoconstructeur, de verpleegkundige in het woonzorgcentrum die jullie ouders ’s nachts geruststelt, de machinist die de late shift heeft gehad, de arbeiders die aan een recordtempo pakjes sorteren tegen het minimumloon, de hulpdiensten, de warme bakker op de hoek. Zij houden de boel draaiende terwijl de ochtendmensen zich gezapig in bed neervlijen voor een hele nacht welverdiende rust. In mijn dorp kun je er de (luidruchtige) klok op gelijkzetten: op dinsdagmorgen, om de twee weken, breekt bij het krieken van de da