Het begon met twee lengtes baksteenslag en een herstelperiode van vijf dagen. Intussen volbrengt ze, zonder verpinken, drie maal per week vijfentwintig baantjes in het plaatselijke zwembad. Dat doet iets met een mens. Na zo’n zwemsessie, waant ze zich niets minder dan een Olympiër. Een bovennatuurlijke kalmte daalt op haar neer en begeleidt haar naar huis, ongeacht welke verblijdende taak haar daar wacht, als ze het geluk heeft dat het er maar één is. Door niets of niemand laat ze zich nog op stang jagen, denkt ze hardop, nog helemaal in de roes van het zwemmen. Terug thuis worstelt ze met de twintig identieke katers die haar beletten haar dekbed in fris gewassen Egyptisch katoen te stoppen. De scherpe nagelsporen in de dure stof negeert ze stoïcijns - dat krijg je dus, als farao's dieren een goddelijke status verlenen. Ja Toet, draai je maar om in je sarcofaag. Onverstoorbaar schudt ze het dekbed tot er zich een geëffend bed ontvouwt, een vijfsterrenhotel waardig. Haar krachtige, Olym

Gisteren kreeg ik een beeldje cadeau, een soort oermoeder met kind, een familiestuk, dat generaties overleefde. Het kreeg een ereplaats op de buffetkast onder de foto van mijn kinderen. Een snapshot van een warm moment op de gevoelige plaat vastgelegd, voor puberteiten en adolescentie het overnamen. Vannacht zijn mijn kinderen van de muur gevallen, zomaar pardoes op hun gezicht. Mijn op canvas geprinte zoon houdt er alvast een permanente verminking in zijn hals aan over. Ze hingen nochtans aan een wonderlijk zelfklevende spijker, een even grote hype als elektrische wagens die eigenlijk onblusbare bompakketten blijken te zijn en hormoon restitutie therapie, HRT voor de sisters. Aangeprezen als hét middel tegen overgangsklachten, zoals daar zijn, gewichtstoename, afnemende energie, angst en doemdenken, opduikende stugge kinharen, hart- en vaatziekten, osteoporose, opvliegers, droge ogen, huid en slijmvliezen (we houden dit bewust vaag, maar iedereen weet waarover het gaat), broos haar, d

Het privilege, of tirannie zo u wil, van de ochtendmens. Het feit dat mensen verschillende bioritmes hebben én daar zelf niet voor kiezen, zou intussen voor niemand meer een aha erlebnis moeten zijn. Toch houdt de samenleving er maar nauwelijks rekening mee. Wie het chronotype nachtuil heeft, moet het maar ontgelden. Ironisch genoeg plukken we van die verschillen wel massaal de vruchten. De student die de nachtshift voor zijn rekening neemt bij een niet nader genoemde grote autoconstructeur, de verpleegkundige in het woonzorgcentrum die jullie ouders ’s nachts geruststelt, de machinist die de late shift heeft gehad, de arbeiders die aan een recordtempo pakjes sorteren tegen het minimumloon, de hulpdiensten, de warme bakker op de hoek. Zij houden de boel draaiende terwijl de ochtendmensen zich gezapig in bed neervlijen voor een hele nacht welverdiende rust. In mijn dorp kun je er de (luidruchtige) klok op gelijkzetten: op dinsdagmorgen, om de twee weken, breekt bij het krieken van de da