Prijs voor het meest Gentse gedicht!
Vandaag kreeg ik in de Planet Group Arena de prijs voor het meest Gentse gedicht, uitgereikt door Erfgoedcel Gent, en dat uit de handen van niemand minder dan Peter Van Haelter ofte Perfesser Gensch himself. Het gedicht krijgt binnenkort ook een plek op een muur van het STAM - Stadsmuseum Gent. Trots is dus een understatement!
De poëzie school deze keer in het vangen van de onvervalst pure Gentse (voetbal)ziel. Diep in mijn roots duiken dus, en daar de schuune, tegendroadse, melancholieke Gentenirre mee een herte van koekebruud opdiepen.
Geboren in 't Uuzèt, getogen in Gent, een kind van de generatie die geen dialect meer mocht spreken, maar in het ABN moest worden opgevoed, heb ik nooit Gents gesproken, maar wel veel gehoord. Ik werkte ook lange tijd met hart en ziel aan het loket van de Dienst Toerisme, dat helpt natuurlijk ook. Schrijven in het Gents was iets waar ik al langere tijd mee speelde, de wedstrijd de Middenstip gaf me dus het ultieme zetje. Over de titel moest alvast niet lang worden nagedacht: Blèw wit vaneigens, want iedere Gentenirre es nen Buffalo.
Blèw-wit
Oenzen arena, oenzen trotsen thuis
Iederien ès ier welkom om te speele, te straaje
en fiestjes te bèwe
Come as you are, we zijn nie raciest
moar blèw en wit ziem'e toch wel 't liefst
Kom mee de vélo of te voete en oas ’t echt niet kan
trekt toens 't liefst mee den buus euwe plan
Oas euwen bruine da trèkt kund’ier uuk parkeere
moar zoender abonnement es ’t wel wa miseere
De regels van ’t spel: hèwet wel wa plezant
drink niet teveele, doe nie ambetant en
hèwdu klieren an ten’ès ier gien strand
Loat drugs, woapes en vierwirk moar thuis
wèmme hier zelve mier of genoeg spektoakel in huis
Oas g’u maniere nie hèwt vliegde buite
en kunde noar de rèst van de match wel fluite
Ge meugd’ier danse, zinge, roepe, alles geeve
ge kraagd’ier den taad van eu leeve moar oas ge verliest meugd’er
gienen toek op geeve.
Alles ès gezeid, iederien ès binne
we goame d’er neu echt wel an beginne!
© 2006 Nikki Petit